سخت است اگر باور کنیم که می توان همه ی آن چه که در گذشته و در زمان رخ داده را در خود زمان فراموش کرد، زمان مظروف هر اتفاق است، و تا ابد در آن باقی می ماند و تنها تغییر در آن تاخر و تقدم آن اتفاق است. برای یاد آوری آن، ذهن آدمی این تقدم و تاخر را برهم می ریزد و گاه به گذشته می رود و گاه در آینده سیر می کند. خاطرات و تفکرات آدمی در هر جا که شکل می گیرند می توانند جابجا شوند. برای این جابجایی نیاز به محرک است محرکی که فرد را تا بی نهایت آینده و بی نهایت گذشته می تواند سوق دهد.