گاهی نگاه های آدمیان وسوسه ی دل است در دنیایی که گویی همه چی خاطره است، خاطره ی بودن یا نبودن. کشش نگاه ها معنی درون و وجود است،  و گاه کنشی است بر بی واکنشی. باید سال ها نگریست روزها چشمت را ببندی و شب ها تا ابد بیدار بمانی تا بفهمی که در شب همه چی واضح تر است. اما از بس که چشمان مان را به روشنایی روز عادت داده ایم 

 دیگر همه چیز را در شب تاریک می بینیم. شاید تاریکی دیده ره آورد تاریکی دل است؟؟